Ηλίας Κόκκινος
Αρχιτέκτων Πολεοδόμος (1953-2002)




Αμάν πια βρε Ηλία!

Πότε θα σταματήσεις να μας σοκάρεις και να μας προκαλείς;

Που να σταθoύμε και τι να θυμηθούμε; Να σταθούμε στην απαράμιλλη ευφυϊα σου, την απίστευτη διάθεσή σου, την αιχμηρή οξυδέρκειά σου; τις ατελείωτες βραδιές που είμαστε όλοι κολημένοι στην κιθάρα σου στις εκδρομές του Πολυτεχνείου και μετά στο Εδιμβούργο; τις ασκήσεις ...Μηχανικής που έλυνες όταν γίνονταν βαρετές οι συναντήσεις μας στο Ρήγα της σχολής που ήσουν γραμματέας; την προκλητικά σωστή σου πολεοδομική δουλειά στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια και παλιότερα στην Αραβία όπου η τύχη σου στους 'ψαρομπουφέδες' σε έφτασε μέχρι την Χαβάη; ή τελικά στην ικανότητά σου στη διασκέδαση που σε έκανε γνωστό σε όλα τα καλά τα μέρη και τις παρέες της Αθήνας;

Και μετά, στην Τζιά, τα όμορφα δειλινά που απολαύσαμε και χορέψαμε στο μικρό μπαράκι στο Γιαλισκάρι ή στα μπαράκια του Βουρκαριού όπου τόσοι και τόσοι ακόμα άνθρωποι σε γνώρισαν και σε αγάπησαν, τα σχέδια που κάναμε για τα σπίτια, τα σταβλιά και την αυλή στο κτήμα μας που φιλοδοξούσαμε ότι θα συγκέντρωνε κάποια μέρα όλους τους φίλους μας για να απολαύσουν την ψηστική σου δεινότητα και να τραγουδήσουν μαζί μας, με την ιστορική κιθάρα που σου χάρισε ο συμμαθητής μας ο Χάρακας και να γελάσουμε με τα τρομερά ανέκδοτά σου..., άντε ακόμα και με το 'Λάκης-Ξελάκης', ή το 'μπάρμπεκιου καλού κακού ...', ακόμα μια φορά.

Αμάν πια βρε Ηλία! Θυμόμαστε το σκάκι που έπαιζες κάθε τόσο στο κομπιούτερ, ανάμεσα στα κείμενα και τα GIS. Θυμόμαστε την ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα που φτιάξατε με την αγαπημένη σου γυναίκα και το λατρευτό σε όλους μας μικρό πλασματάκι σας...την Δημητρούλα μας. Θυμόμαστε κάθε πρωί την Δημητρούλα να σε ξυπνάει για να παίξετε...

Μία-μία τις πατάτες της ζωής βρε Ηλία μας έλεγες όταν πνιγόμαστε στην αγχωτική δουλειά μας για να μας χαλαρώσεις. Και μία-μία τις πατάτες τρώγαμε βρε Ηλία μέχρι σήμερα. Όμως αυτή την τελευταία πατάτα που μας έριξες στις 21 Νοέμβρη πώς θα την ξεπεράσουμε;

Αμάν πια βρε Ηλία! Η αθρόα κοσμοσυρροή στο απροειδοποίητο τελευταίο αντίο θα πρέπει να σε έχει πια πείσει για το πόσο πολύ σε αγαπήσαμε και θα σε αγαπάμε.


Άρης Σαπουνάκης - Θανάσης Ζούλιας, για όλους τους συμμαθητές και τους φίλους σου.